Teklė Šečkutė
Teklė werkt met bloemen. Ze groeide op in een tuin, werkte een paar jaar als grafisch ontwerper en ging toen terug naar wat ze als klein meisje al deed: schikken, aanraken, spelen.
A garden kid
Hoi!
Hoi, ik ben Teklė. En ik ben echt in deze tuin opgegroeid.
Wat heeft de tuin je geleerd?
Mijn moeder heeft me veel over bloemen geleerd. Ik weet nog dat ik als kind al helemaal weg van ze was. Mijn ouders moesten er altijd om lachen en zeiden dat ik maar een baan moest zoeken waarin ik gewoon bloemen kon plukken en daar geld mee verdienen. Op een bepaalde manier is die droom dus uitgekomen, alleen in een iets andere vorm.
Wat deed je daar al die uren?
Vooral met bloemen spelen. Elfenhuisjes bouwen. Bloemblaadjes op mijn nagels plakken en mezelf zo een manicure geven. Ik ben altijd een tuinkind geweest. Het was mijn manier om een band met de natuur te vinden, met de planten.
Geen rechte lijn
Hoe kwam je van daar bij het werken met bloemen?
Het is geen rechte lijn geweest. Ik begon als grafisch ontwerper, design interesseerde me erg, maar ik had altijd het gevoel dat er iets ontbrak.
Wat ontbrak er?
Ik was het echt zat om achter een computer te werken. Mijn creativiteit zat als het ware in een kader, in een klein hokje, en ik kon haar niet verkennen zoals ik wilde. Ik miste ook het werken met mijn handen — dingen aanraken, texturen, nadenken over de materialen die ik gebruik. En omdat die band met planten er al was, was het logisch om iets met bloemen te gaan doen.
Het is allemaal een spel
Heb je er een opleiding voor gedaan?
Ik heb er geen school voor gedaan. Het was voor mij altijd iets intuïtiefs.
Zit je dat nooit dwars?
Nee, dat is juist het leuke eraan. Ik geloof echt dat het allemaal een spel is. Volwassenen vergeten dat we moeten spelen. Soms is het gewoon niet zo ernstig. Jezelf toestaan een nieuwsgierig kind te zijn, geeft je de ruimte om te falen, nieuwe dingen te ontdekken, vreemd en onvolmaakt te zijn — en je eigen stem te vinden.
Wat wist je als kind, dat je makkelijk vergeet?
Als kind dacht je niet: "wat zullen de mensen zeggen?" Je dacht: "wat is leuk?" Dat is precies het mooie van jezelf toestaan om te spelen.
Alles via de zintuigen
Is dat waarom je dingen aanraakt die je niet mag aanraken?
Ook in een museum raak ik graag dingen aan. Ik weet dat het een beetje verboden is, of in elk geval niet gewaardeerd wordt. Maar het leven via verschillende zintuigen ervaren — zien, aanraken, smaken — is een manier om het als een kind te verkennen, en die band ermee te vinden.
De moeilijke gevallen
Is er iets wat je nog steeds moeilijk vindt?
Gele bloemen. Ze zijn mooi, maar er zit iets heel intens in ze.
En rozen? Er bestaat een cliché dat rozen voor een bepaald type vrouw zijn.
Ik vind ze eigenlijk heel mooi. Er is zo'n grote variatie. Ze zijn soms alleen wat lastiger om mee te werken, omdat de stelen vaak kort zijn.
Discover: Tekle Tables
Discover more: Summer essentials
